کپسول های طولانی مدت چگونه کار می کنند؟ یک راهنمای کامل

نحوه عملکرد کپسول های با رهش طولانی: پاسخ مستقیم

کپسول های رهش طولانی با استفاده از پوشش های تخصصی، ماتریس ها یا سیستم های غشایی در داخل یک کپسول ژلاتین پوسته برای کاهش سرعت انتشار داروی فعال در بدن. به جای حل شدن یکباره مانند یک قرص با رهش فوری، دارو به تدریج در یک دوره معمولاً بین 8 تا 24 ساعت آزاد می شود. این مکانیسم تحویل کنترل‌شده، غلظت داروی درمانی را در جریان خون برای مدت طولانی‌تری حفظ می‌کند، دفعات دوز را کاهش می‌دهد، و اوج و فرود سطح پلاسمایی دارو را که اغلب باعث عوارض جانبی می‌شوند، به حداقل می‌رساند.

پوسته بیرونی تقریباً همیشه از ژلاتین ساخته شده است کپسول های ژلاتین سخت یا انواع کپسول ژلاتین نرم - که به سرعت پس از مصرف حل می شود و سیستم رهش اصلاح شده داخلی را در معرض مایعات گوارشی قرار می دهد. تکنولوژی واقعی در درون خود زندگی می کند، نه در خود پوسته.

نقش پوسته کپسول ژلاتین

این کپسول ژلاتین اولین مؤلفه ای است که بدن با آن مواجه می شود. ژلاتین که عمدتاً از کلاژن حیوانی (منابع گاو یا خوک) به دست می‌آید، پوسته‌ای نازک، انعطاف‌پذیر و محلول در آب را تشکیل می‌دهد که در عرض چند دقیقه پس از رسیدن به معده متلاشی می‌شود. در کپسول‌های ژلاتین سخت که برای فرمول‌های رهش طولانی‌مدت استفاده می‌شوند، کپسول دو تکه (یک بدنه و یک کلاهک) گلوله‌ها، قرص‌های کوچک، گرانول‌ها یا یک پلاگین ماتریکس را در خود جای می‌دهد - همه طوری مهندسی شده‌اند که محموله دارویی خود را به آرامی آزاد کنند.

برخلاف فرمول‌های رهش فوری که ممکن است خود دارو به صورت قرصی فشرده شود که مستقیماً در معرض اسید معده قرار دارد، پوسته کپسول ژلاتین در سیستم‌های رهش طولانی به عنوان یک وسیله حمل و نقل محافظ عمل می‌کند. پس از حل شدن - معمولاً در عرض 5 تا 15 دقیقه - واحدهای آزادسازی اصلاح شده داخلی آزاد می شوند و عملکرد تحویل کنترل شده خود را آغاز می کنند.

جایگزین های گیاهی مانند کپسول هیدروکسی پروپیل متیل سلولز (HPMC). به طور فزاینده ای به جای کپسول های ژلاتین مشتق شده از حیوانات استفاده می شود، به ویژه برای بازارهای مصرفی که خواهان محصولات گیاهی یا حلال/کوشر هستند. کپسول‌های جایگزین ژلاتین HPMC از نظر سرعت انحلال رفتار مشابهی دارند و در مقایسه‌های بالینی نشان داده شده‌اند که پروفایل‌های آزادسازی دارو را در اکثر فرمول‌ها تولید می‌کنند.

کپسول ژلاتین سخت در مقابل نرم در فرمولاسیون با رهش طولانی

اکثر محصولات کپسول رهش طولانی مدت از کپسول های ژلاتین سخت استفاده می کنند زیرا می توانند سیستم های ذرات جامد مانند گلوله های پوشش داده شده را در خود نگه دارند. کپسول های ژلاتین نرم (نرم ژل ها) بیشتر برای پر کردن مایع یا نیمه جامد استفاده می شود و کمتر در طرح های سنتی انتشار طولانی استفاده می شود، اگرچه فناوری های جدید ماتریس نیمه جامد این را تغییر می دهند. این تمایز اهمیت دارد زیرا فناوری پر کردن داخلی مکانیسم رهاسازی را تعیین می کند.

مکانیسم‌های اصلی که آزادسازی دارو را کنترل می‌کنند

اینre is no single method for achieving extended release. Pharmaceutical scientists use several distinct mechanisms depending on the drug's chemistry, solubility, half-life, and target release duration. Understanding each mechanism helps clarify why some capsules can sustain drug levels for 12 hours while others stretch to 24 hours.

انتشار تحت کنترل غشاء

در این روش، گلوله ها یا گرانول های حاوی دارو در داخل کپسول ژلاتین با یک غشای پلیمری نیمه تراوا پوشانده می شوند. پلیمرهای رایج عبارتند از اتیل سلولز، Eudragit RS و Eudragit RL. هنگامی که کپسول ژلاتین حل شد، مایع گوارشی از طریق غشاء نفوذ می کند، دارو را حل می کند و محلول دارویی با سرعتی که توسط ضخامت و نفوذپذیری غشا کنترل می شود، از طریق غشا به بیرون منتشر می شود.

ضخامت غشاء عامل اصلی تعیین کننده سرعت رهاسازی است. یک پوشش اتیل سلولز ضخیم تر آزادسازی کندتر ایجاد می کند. یک پوشش نازک تر آزاد شدن سریعتر را ایجاد می کند. فرمولاتورها می توانند گریدهای پلیمری سریع انحلال (Eudragit RL) و آهسته انحلال (Eudragit RS) را با نسبت های خاص ترکیب کنند تا مشخصات رهاسازی را به خوبی تنظیم کنند. برای مثال، نسبت 70:30 RS:RL ممکن است 12 ساعت رهاسازی کند، در حالی که نسبت 50:50 ممکن است 8 ساعت برای همان دارو آزاد شود.

انتشار پایدار مبتنی بر ماتریس

سیستم های ماتریکس دارو را در یک شبکه پلیمری یا لیپیدی قرار می دهند. دارو باید از طریق خود ماده ماتریکس به جای غشای سطحی منتشر شود. سیستم‌های ماتریکس آبدوست از پلیمرهای متورم‌شونده مانند هیدروکسی پروپیل متیل سلولز (HPMC) استفاده می‌کنند - وقتی کپسول ژلاتین حل می‌شود و ماتریکس با مایع گوارشی تماس می‌گیرد، HPMC متورم می‌شود و یک لایه ژل تشکیل می‌دهد. مولکول‌های دارو باید از طریق این ژل پخش شوند که باعث کاهش قابل توجهی می‌شود.

سیستم‌های ماتریکس آبگریز از موم‌های بی‌اثر (موم کارنائوبا، موم زنبور عسل) یا پلیمرهایی (اتیل سلولز) استفاده می‌کنند که متورم نمی‌شوند، اما یک مسیر انتشار پرپیچ‌وخم ایجاد می‌کنند. این سیستم ها به ویژه برای داروهای محلول در آب مفید هستند که در غیر این صورت خیلی سریع آزاد می شوند.

فناوری پمپ اسمزی

سیستم های اسمزی از فشار اسمزی به عنوان نیروی محرکه برای آزادسازی دارو استفاده می کنند. شناخته شده ترین سیستم، سیستم OROS (Oral Osmotic) است که توسط شرکت ALZA توسعه یافته است، که اکنون در داروهایی مانند Concerta (متیل فنیدات) و Procardia XL (نیفدیپین) استفاده می شود. در داخل پوسته یا روکش قرص کپسول ژلاتین یک غشای نیمه تراوا با یک روزنه کوچک حفر شده با لیزر وجود دارد. آب از طریق غشاء تحت فشار اسمزی وارد می شود، که محلول دارو را با سرعتی نزدیک به صفر از دهانه بیرون می راند - به این معنی که مقدار تقریباً ثابتی از دارو در واحد زمان بدون توجه به شرایط دستگاه گوارش تحویل داده می شود.

سیستم های اسمزی به طور استثنایی در برابر اثرات مواد غذایی و تغییرات pH مقاوم هستند ، آنها را به یکی از قابل اعتمادترین فناوری های انتشار گسترده در استفاده بالینی تبدیل می کند. نرخ آزادسازی دارو از سیستم‌های کپسول اسمزی معمولاً در شرایط pH معده و روده کمتر از 10٪ متفاوت است.

مجتمع های رزین تبادل یونی

برخی از کپسول های رهش طولانی مدت حاوی کمپلکس های دارو-رزین هستند که در آن دارو به رزین تبادل یونی متصل می شود. همانطور که کمپلکس از طریق دستگاه گوارش حرکت می کند، یون هایی که به طور طبیعی در مایعات گوارشی (سدیم، کلرید) وجود دارند، دارو را از رزین جابجا کرده و به تدریج آن را آزاد می کنند. این مکانیسم به ویژه برای فرمولاسیون مایع داروهای با رهش طولانی مانند برخی از داروهای سرکوب کننده سرفه و محصولات آنتی هیستامین مفید است.

سیستم های چند ذره ای در داخل کپسول ژلاتین

بسیاری از کپسول‌های جدید آزادسازی طولانی مدت از a رویکرد چند ذره ای - کپسول ژلاتین حاوی صدها یا هزاران گلوله ریز پوشش داده شده (همچنین مهره یا کروی نامیده می شود) است که هر کدام بین 0.5 تا 2 میلی متر قطر دارند. این رویکرد دارای چندین مزیت قابل توجه نسبت به سیستم های تک واحدی مانند تبلت های ماتریسی است.

• ذرات چندگانه به طور یکنواخت در سراسر دستگاه گوارش توزیع می شوند و غلظت موضعی دارو و خطر تحریک مخاط را کاهش می دهند.
• اگر پوشش یک گلوله آسیب ببیند، تنها بخش کوچکی از دوز کل تحت تأثیر قرار می‌گیرد - مانند یک سیستم تک واحدی آسیب‌دیده، کاهش دوز فاجعه‌باری وجود ندارد.
• فرمولاتورها می‌توانند جمعیت گلوله‌ها را با نرخ‌های آزادسازی متفاوت (مثلاً 20% گلوله‌های رهش فوری و 80% گلوله‌های رهش طولانی) در یک کپسول ژلاتین ترکیب کنند تا پروفایل‌های غلظت پلاسما دقیق را مهندسی کنند.
• تخلیه معده از گلوله ها نسبت به سیستم های تک واحدی بزرگ کمتر متغیر است و منجر به فارماکوکینتیک سازگارتر بین بیماران می شود.

داروهایی مانند دیلتیازم (Cardizem CD)، امپرازول (Prilosec) و دکستروآمفتامین (Adderall XR) به سیستم‌های چندذره‌ای محصور در کپسول‌های ژلاتین سخت متکی هستند. به عنوان مثال، Adderall XR از ترکیب 50:50 دانه های رهش فوری و تأخیری در یک کپسول ژلاتین سخت استفاده می کند تا یک پروفایل آزادسازی دو فازی ارائه دهد که دوز دوز در روز را تقلید می کند.

وابسته به pH و آزادسازی روده ای در سیستم های کپسولی

همه کپسول های تاخیری یا طولانی رهش دارو را در کل دستگاه گوارش آزاد نمی کنند. سیستم‌های با پوشش روده از پلیمرهایی استفاده می‌کنند که در محیط اسیدی معده دست نخورده باقی می‌مانند (PH 1-3) اما زمانی که به pH بالاتر روده کوچک می‌رسند (pH 5.5-7.4) به سرعت حل می‌شوند. پلیمرهای روده ای رایج عبارتند از سلولز استات فتالات (CAP)، پلی وینیل استات فتالات (PVAP) و کوپلیمرهای متاکریلیک اسید (درجات Eudragit L و S).

در یک کپسول ژلاتین طولانی رهش روده، پوسته کپسول ژلاتین سخت بیرونی در معده حل می شود، اما گلوله ها یا قرص های داخلی با پوشش روده در برابر انحلال مقاومت می کنند تا زمانی که به روده کوچک خارج شوند. این از نظر بالینی برای موارد زیر ارزشمند است:

• محافظت از داروهای حساس به اسید مانند امپرازول، پانتوپرازول و اریترومایسین از تخریب اسید معده.
• محافظت از مخاط معده از داروهای تحریک کننده مانند آسپرین یا ناپروکسن سدیم.
• هدفمند رساندن دارو به روده کوچک یا کولون برای درمان موضعی بیماری التهابی روده.

Eudragit S100 در pH 7.0 و بالاتر حل می شود و برای هدف قرار دادن ایلئوم انتهایی و کولون مفید است. Eudragit L100 در pH 6.0 حل می شود و روده کوچک را هدف قرار می دهد. با ترکیب یا لایه‌بندی این پلیمرها بر روی گلوله‌های داخل یک کپسول ژلاتین، داروسازان می‌توانند سیستم‌های تحویل پیچیده‌ای را مهندسی کنند.

مقایسه فناوری‌های کپسول با رهش طولانی

این table below summarizes the primary extended release mechanisms used in gelatin capsule-based products, their key polymers, typical release durations, and example drugs:

گام به گام بعد از قورت دادن یک کپسول با رهش طولانی مدت چه اتفاقی می افتد

قدم زدن در سفر فیزیولوژیکی یک کپسول ژلاتین با رهش طولانی، تجسم مکانیسم را آسان‌تر می‌کند:

1. بلع (0 دقیقه): این hard gelatin capsule shell is swallowed intact. Its smooth surface facilitates easy swallowing even for larger capsule sizes.
2. انحلال پوسته معده (5 تا 15 دقیقه): مایع معده (pH ~ 1-3) به سرعت پوسته کپسول ژلاتین را حل می کند و گلوله های داخلی، ماتریکس یا گرانول ها را در محیط معده آزاد می کند.
3. اقامت معده (15 تا 60 دقیقه): این internal multiparticulate or matrix system begins to be exposed to gastric fluid. For enteric systems, the acid-resistant coating prevents drug release during this phase. For membrane or matrix systems, drug release begins slowly here.
4. تخلیه معده (30-120 دقیقه): گلوله ها بر اساس اندازه و حرکت خود به روده کوچک تخلیه می شوند. ذرات چندگانه زیر 2 میلی متر به طور قابل پیش بینی بیشتری نسبت به واحدهای منفرد بزرگ تخلیه می شوند. دولت فدرال رزرو می تواند این مرحله را برای برخی سیستم ها 30 تا 90 دقیقه به تاخیر بیاندازد.
5. ترانزیت روده کوچک و انتشار مداوم دارو (2 تا 8 ساعت): این جایی است که بیشترین رهش طولانی مدت دارو رخ می دهد. روده کوچک یک سطح جذبی بزرگ (200 متر مربع) و محدوده pH 5.5-7.4 را ارائه می دهد. گلوله های پوشش داده شده با غشاء به انتشار دارو از طریق انتشار ادامه می دهند. سیستم های ماتریکس به فرسایش یا تورم ادامه می دهند. سیستم های روده ای در اینجا حل می شوند.
6. فاز کولون (8 تا 24 ساعت): برای فرمولاسیون های بسیار طولانی اثر، آزادسازی دارو در روده بزرگ ادامه می یابد. با این حال، جذب کولون برای بسیاری از داروها به دلیل کاهش مساحت سطح و تغییر pH محدود است، بنابراین فرمول‌سازها باید قبل از این مرحله از انتشار کافی دارو برای داروهایی با جذب کولون ضعیف اطمینان حاصل کنند.

مزایای فارماکوکینتیک: چرا رهش طولانی مدت از نظر بالینی اهمیت دارد؟

این clinical rationale for extended release capsule formulations goes beyond patient convenience. The pharmacokinetic profile produced by these systems has direct therapeutic consequences.

کاهش در اوج غلظت پلاسما (C-max)

فرمول‌های رهش فوری، اندکی پس از دوز، افزایش شدیدی در غلظت پلاسمایی دارو ایجاد می‌کنند که اغلب با عوارض جانبی همراه است. سیستم‌های رهاسازی طولانی‌تر این قله را صاف می‌کنند. به عنوان مثال، نیفدیپین با رهش فوری باعث تاکی کاردی رفلکس و سردرد می شود به دلیل غلظت سریع اوج آن، در حالی که نیفدیپین با رهش طولانی مدت (Procardia XL) منحنی غلظت صافی ایجاد می کند که تا حد زیادی این عوارض جانبی را از بین می برد. C-max نسخه انتشار طولانی مدت تقریباً 30 تا 40٪ کمتر از نسخه انتشار فوری در دوزهای کل معادل است.

نگهداری از حداقل غلظت موثر (MEC)

فرمول‌های رهش طولانی‌مدت مهندسی شده‌اند تا سطوح پلاسمایی دارو در تمام فاصله دوز بالاتر از حداقل غلظت مؤثر باقی بماند. برای آنتی‌بیوتیک‌هایی با کشتار مستقل از غلظت (وابسته به زمان)، ماندن بالاتر از MEC برای درصد بیشتری از فاصله دوز مستقیماً با اثربخشی بالینی مرتبط است. برای مدیریت بیماری مزمن - فشار خون بالا، دیابت، صرع - حفظ سطح ثابت دارو از شکاف های درمانی که می تواند منجر به پیشرفت علائم شود جلوگیری می کند.

بهبود پایبندی به دارو

کاهش دفعات دوز از سه یا چهار بار در روز به یک یا دو بار در روز تأثیر قابل اندازه‌گیری بر پایبندی بیمار دارد. متاآنالیز داده های پایبندی به طور مداوم این را نشان می دهد دوز یک بار در روز میزان پایبندی را 15 تا 25 درصد در مقایسه با دوزهای متعدد روزانه بهبود می بخشد. در مدیریت بیماری های مزمن این یک تفاوت بی‌اهمیت نیست - در بیماری‌هایی مانند فشار خون بالا، که کنترل طولانی‌مدت مداوم برای جلوگیری از سکته مغزی و حوادث قلبی ضروری است، بهبود پایبندی مستقیماً به نتایج بهتر ترجمه می‌شود.

پوشش شبانه

شرایطی مانند فشار خون بالا، صرع، آسم و درد از الگوهای شبانه روزی پیروی می کنند. داروهای با رهش فوری که قبل از خواب مصرف می‌شوند ممکن است در ساعات اولیه صبح از بین بروند - دقیقاً زمانی که خطر حوادث قلبی یا فعالیت تشنج افزایش می‌یابد. فرمول‌های کپسول رهش طولانی‌مدت می‌توانند پوشش 24 ساعته را از یک نوبت عصرانه فراهم کنند و این آسیب‌پذیری بالینی را برطرف کنند.

عواملی که می توانند عملکرد کپسول رهش طولانی مدت را تغییر دهند

سیستم های انتشار گسترده تحت مفروضات خاصی مهندسی می شوند. چندین فاکتور فیزیولوژیکی و رفتاری می توانند پروفایل انتشار مورد نظر را مختل کنند.

اثرات غذایی

غذا تخلیه معده را به تاخیر می اندازد، که می تواند زمان اقامت معده سیستم های رهش طولانی مدت را طولانی کند. برای اکثر فرمولاسیون های کپسول ژلاتین چند ذره، این اثر حداقل است. با این حال، وعده های غذایی پرچرب می تواند جذب برخی داروها را از سیستم های ماتریکس افزایش دهد - پدیده ای به نام اثر غذایی. قرص نیفدیپین طولانی مدت که با آب گریپ فروت مصرف می شود می تواند به دلیل مهار CYP3A4 در دیواره روده، فراهمی زیستی تا 34٪ افزایش یابد، نمونه ای از یک تداخل دارویی-غذایی دارویی که بر روی یک سیستم رهش طولانی قرار گرفته است.

اختلالات حرکتی دستگاه گوارش

شرایطی که ترانزیت دستگاه گوارش را تسریع می‌کنند - مانند بیماری کرون، سندرم روده کوتاه یا اسهال شدید - می‌توانند باعث شوند که گلوله‌های با رهش طولانی‌مدت قبل از رهاسازی بار کامل دارو، از روده کوچک جاذب خارج شده و منجر به مصرف کم دارو شوند. برعکس، کند شدن تحرک (همانطور که با گاستروپارزی دیابتی یا مصرف مواد افیونی مشاهده می شود) می تواند زمان اقامت را افزایش دهد و جذب کل دارو را فراتر از سطوح مورد انتظار افزایش دهد.

باز کردن یا خرد کردن کپسول های طولانی مدت

برخی از بیماران و مراقبان پوسته کپسول ژلاتین را باز می کنند تا محتویات آن را با غذا یا مایع مخلوط کنند تا راحت تر بلع شوند. این روش فقط برای سیستم های چند ذره ای که گلوله های منفرد دست نخورده باقی می مانند، ایمن است. این entire dose can be sprinkled on soft food like applesauce without disrupting the release mechanism, as long as the pellets are not chewed. However, capsules containing matrix plugs, osmotic units, or single-unit modified-release systems should never be opened, crushed, or chewed — doing so destroys the extended release mechanism and delivers the entire dose immediately, risking dose dumping and toxicity.

شرایط نگهداری

کپسول های ژلاتین رطوبت سنجی هستند - آنها رطوبت را از محیط جذب می کنند. رطوبت بیش از حد می تواند باعث نرم شدن، چسبندگی یا تغییر شکل پوسته کپسول ژلاتین شود که به طور بالقوه بر نحوه آزادسازی دارو توسط سیستم داخلی تأثیر می گذارد. اکثر محصولات کپسول رهش طولانی مدت باید در دمای کمتر از 30 درجه سانتیگراد در شرایط رطوبت کم نگهداری شوند و تا زمان استفاده در بسته بندی اصلی خود نگهداری شوند.

اصطلاحات نظارتی: ER، XR، SR، CD — این اختصارات به چه معناست؟

تولید کنندگان دارو از پسوندهای مختلفی برای نشان دادن فرمولاسیون های رهش اصلاح شده استفاده می کنند که می تواند باعث سردرگمی شود. طبق مقررات، FDA محصولات انتشار اصلاح شده را به عنوان یکی از این دو طبقه بندی می کند نسخه تمدید شده (ER) or انتشار تاخیری (DR) . تمام پسوندهای تجاری زیر به تغییرات این دو دسته اشاره دارد:

• ER (نسخه تمدید شده): اصطلاح عمومی برای انتشار پایدار/طولانی مدت در طول زمان.
• XR یا XL (نسخه طولانی / طول طولانی): به جای ER استفاده می شود. در داروهای ADHD و داروهای ضد افسردگی رایج است.
• SR (انتشار پایدار): از نظر عملکردی معادل ER. در داروهای قدیمی قلبی عروقی و محصولات تئوفیلین رایج است.
• CR (انتشار کنترل شده): به کنترل دقیق تر سرعت رهاسازی اشاره دارد. برای Wellbutrin CR و Ritalin CR استفاده می شود.
• CD (تحویل کنترل شده یا تحویل کرونو): توسط نام های تجاری خاص (به عنوان مثال، Cardizem CD) برای توصیف فناوری اختصاصی کپسول ژلاتین چند ذره ای آنها استفاده می شود.
• LA (بازیگر طولانی): رایج در داروهای روانپزشکی و مسکن؛ از نظر عملکردی یک نام ER دیگر.

از نقطه نظر نظارتی، FDA ملزم می‌کند که محصولات دارویی با رهش طولانی، پروفایل‌های انحلال آزمایشگاهی و داده‌های فارماکوکینتیک in vivo را برای واجد شرایط بودن برای تعیین ER، بدون توجه به پسوند بازاریابی که سازنده انتخاب می‌کند، نشان دهند.

کپسول ژلاتین در مقابل قرص با انتشار طولانی مدت: تفاوت های کلیدی

فرمولاسیون با رهش طولانی به دو شکل کپسول و قرص عرضه می شود. انتخاب بین آنها بر تجربه بیمار، ساخت و گاهی اوقات عملکرد بالینی تأثیر می گذارد.

پیشرفت در فناوری کپسول ژلاتین با رهش طولانی

این field continues to evolve. Several emerging approaches are expanding what extended release capsule formulations can achieve.

سیستم های تحویل دارو با چاپ سه بعدی

ساخت افزودنی (چاپ سه بعدی) امکان ایجاد ساختارهای دارویی داخلی با هندسه های پیچیده را فراهم می کند که دستیابی به آنها با دانه بندی یا پوشش معمولی غیرممکن است. این ساختارهای چاپی را می توان در یک کپسول ژلاتین محصور کرد تا پروفایل های رهاسازی بسیار دقیق و قابل برنامه ریزی تولید کند. FDA اولین محصول دارویی پرینت سه بعدی (Spritam، levetiracetam) را در سال 2015 تأیید کرد که نشان دهنده پذیرش نظارتی این رویکرد تولیدی است.

کپسول های رهش طولانی مدت با هدف کولون

برای درمان بیماری التهابی روده، محققان سیستم‌های کپسولی ایجاد کرده‌اند که آزادسازی وابسته به pH و وابسته به زمان را ترکیب می‌کند تا به طور خاص کولون را هدف قرار دهد. سیستم هایی مانند کدها (سیستم تحویل با هدف کولون) از یک هسته حاوی لاکتولوز استفاده کنید که توسط باکتری‌های کولون تخمیر می‌شود تا آزادسازی را آغاز کند - یک مکانیسم آزادسازی طولانی‌مدت کاملاً میکروبی منحصر به فرد برای محیط کولون.

فرمولاسیون کپسول های بازدارنده سوء استفاده

در پاسخ به اپیدمی مواد افیونی، آژانس‌های نظارتی اکنون فرمول‌های بازدارنده از سوء استفاده را برای محصولات با رهش طولانی مدت مواد افیونی تشویق یا نیاز دارند. فن‌آوری‌ها شامل جاسازی عوامل ژل‌کننده‌ای است که در صورت حل شدن، دارو را غیرقابل تزریق می‌کند، ترکیب آنتاگونیست‌های اپیوئیدی (نالترکسون) در لایه‌های داخلی که تنها در صورت دستکاری محصول آزاد می‌شوند، و استفاده از موانع فیزیکی که در برابر خرد کردن یا استخراج مقاومت می‌کنند. این سیستم ها همچنان به پوسته کپسول ژلاتینی به عنوان وسیله نقلیه بیرونی متکی هستند، اما معماری داخلی با لایه های اضافی بازدارنده سوء استفاده مهندسی شده است.

سیستم های کپسول کرونوتراپیوتیک

کرونوتراپی تحویل دارو را با ریتم های بیولوژیکی شبانه روزی بدن هماهنگ می کند. برخی از بیماری ها - آرتریت روماتوئید، آسم، آنژین - در ساعات اولیه صبح (4 تا 8 صبح) به اوج علائم می رسد. سیستم‌های کپسول رهش تمدید شده کرونوتراپیوتیک با زمان تاخیر برنامه‌ریزی‌شده طراحی شده‌اند، به طوری که دارویی که هنگام خواب مصرف می‌شود، بار درمانی خود را دقیقاً در این ساعات صبح پرخطر آزاد می‌کند، نه در زمان تجویز.

راهنمای عملی بیمار برای کپسول های با رهش طولانی مدت

درک نحوه عملکرد کپسول های طولانی مدت به بیماران کمک می کند تا از آنها به درستی استفاده کنند و از خطاهایی که اثربخشی آنها را به خطر می اندازد اجتناب کنند.

• هرگز خرد یا نجوید: مگر اینکه اطلاعات تجویز یا داروساز صریحاً تأیید کند که باز کردن محصول بی خطر است (سیستم های چند ذره)، کپسول های رهش طولانی مدت را له نکنید، نجوید یا نشکنید. انجام این کار ممکن است کل دوز را به سرعت آزاد کند و باعث مسمومیت شود.
• در زمان های ثابت مصرف کنید: کپسول‌های رهش طولانی‌مدت به زمان‌بندی ثابت برای حفظ سطوح پلاسمایی ثابت وابسته هستند. مصرف یک کپسول یک بار در روز در یک زمان مشخص در روز از ایجاد شکاف یا همپوشانی در پوشش جلوگیری می کند.
• بدون توصیه پزشکی برند خود را تغییر ندهید: سازندگان مختلف ممکن است از فناوری‌های رهش طولانی مدت برای یک دارو استفاده کنند. نسخه‌های ژنریک و مارک با استانداردهای FDA معادل زیستی هستند، اما بیماران منفرد گاهی اوقات می‌توانند به تفاوت‌های فرمولاسیون واکنش متفاوتی نشان دهند، به‌ویژه برای داروهای با شاخص درمانی محدود مانند لیتیوم یا تئوفیلین.
• به درستی ذخیره کنید: کپسول های ژلاتین را در بسته بندی اصلی خود دور از گرما و رطوبت بیش از حد نگهداری کنید. کابینت های دارویی حمام، اغلب گرم و مرطوب، مکان های ذخیره سازی ایده آلی نیستند.
• خالی بودن پوسته کپسول در مدفوع: سیستم‌های اسمزی و برخی از سیستم‌های رهش طولانی‌مدت مبتنی بر ماتریکس، پوسته خود را دست نخورده در مدفوع دفع می‌کنند. این کاملا طبیعی است و به این معنی نیست که دارو جذب نشده است. خود دارو قبلاً آزاد شده و جذب شده است. فقط وسیله نقلیه تحویل بی اثر باقی می ماند.